Scheveningen – Utrecht
Zaterdag varen we vroeg in de ochtend uit Schevingen weg. De zee is nog steeds erg woelig en we zijn blij dat we de stroom mee hebben, want de wind is net te noordelijk om rechtstreeks naar IJmuiden te zeilen. Maar met een paar grote slagen weten we ’t toch behoorlijk snel te doen.
Hoog aan de wind, sturend tussen de “paaltjes” door, met nu en dan een lekker zonnetje op dek, passeren we enkele jachten die veel vroeger dan wij vertrokken zijn. En met de kentering van het tij zeilen we tussen de pieren naar binnen.
Mooie afsluiter
We gaan vlot door de sluis bij IJmuiden en zitten weer op zoet water. En na het motortochtje door het Noordzeekanaal komen we aan in het bruisende Amsterdam. Het bruist dit keer wel heel erg, is hier iets aan de hand dan? 🙂
Vlak voor borreltijd leggen we aan in de sympathieke kleine jachthaven W.V.S. Aeolus. Een handig plekje, want die avond kunnen we, met Wilfred maar helaas zonder Iris, terecht in het bijzonder restaurant Hotel de Goudfazant – nu eens wél op loopafstand en niet voor niks met lovende recenties.
Monnickendam
Op zondag is het nog even “knokken” voor de Oranjesluis en daarna op het drukke Markermeer. Wat een boel bootjes opeens weer, hier op dit watertje! Maar het water is wel lekker vlak, het windje rustig en het zonnetje comfortabel. We komen op tijd aan in thuishaven Monnickendam voor een lekker vers gebakken visje, waarna we de boot leeghalen en vertrekken naar huis. Een heerlijke zeilvakantie, dat was het zeker. Wanneer is het weer weekend?
Storm voor Scheveningen
“Van alle havens is Scheveningen het slechtst. Bij harde zuidwesten wind valt het nog wel mee, maar bij wind tussen west en noord lopen er vanaf 6 Beaufort grondzeeën.”
“Gokken doe je maar in het Casino”, Maandblad Zeilen, juli 2003
Het is een uur of vier als we voor de kust van Monster een enorme bui over ons heen krijgen. Tot dan toe hebben we het met de voorspelde 4-5 Beaufort mogen doen en ook nu lijkt de wind zich verder koest te houden. De golven blijven te overzien, niet meer dan een meter of anderhalf.
Gisteren zijn we een extra dag in Hellevoetsluis blijven liggen, omdat er na de geplande lay day opnieuw 6-7 voorspeld was. Ook vandaag is er in de avond een kans op windkracht 7. Die willen we niet, op weg naar Scheveningen. Maar we krijgen ‘m wel, en meer.
Acht Beaufort
Voor Kijkduin, nog maximaal 4 mijl en dus minder dan een uurtje te gaan naar Scheveningen, breekt de hel los. De hoosbuien worden nog veel heviger dan ze al waren, de golven zwiepen als maar hoger op en de wind zwelt aan. Achteraf vertelt Chrisje me pas dat ze veelvuldig rond de 45 knopen knopen op de windmeter heeft zien staan, één keer zelfs 51. (Meer dan windkracht 8 hebben we dus zeker kunnen meten.) De windrichting kon al *uche* niet beter: het is precies noordwest.
De bovenstaande quote uit de Zeilen zit ons vers in ’t geheugen. Alleen hebben we bij de tochtplanning wel een gokje genomen. En nu zitten we met de gebakken peren: zo kunnen we niet naar binnen. Ook niet bij IJmuiden. En helemaal terug naar het Slijkgat bij Stellendam is ook geen optie. Er rest ons maar één optie: uitrijden die storm.
Weg van de kust
Echt lekker gaat het niet. Omdat de fok niet goed op dek blijft liggen moet Chrisje, mijn heldin, tot drie keer toe het voordek op. Stuiterend op golven weet ze dat zware natte doek uiteindelijk te bedwingen. Weg van de kust, da’s nu het belangrijkste. De golven doen me inmiddels qua omvang ernstig denken aan een eerdere reis op de oceaan. Qua omvang, maar niet qua wildheid: het is een complete wasmachine en ik moet m’n uiterste best doen om ons bootje op ’t gereefte grootzeil, met de motor vol bij, over de Noordzeegolven te sturen.
Die nieuwe motor, die vertrouw ik wel. Maar onze beperkte hoeveelheid diesel, hoelang houdt die het vol?
Terwijl af en toe een breker de kuip onder water zet, duikt Chrisje de kajuit in om de boel nog beter vast te zetten. En om contact te zoeken met de haven van Scheveningen. Eerst per marifoon, maar op dat antieke ding waarop alleen nog het noodkanaal 16 werkt, komt geen reactie. Hij zal dus wel helemaal kapot zijn? Dan maar per GSM, waarop men ons vertelt dat de storm nog wel even zal aanhouden. En dat er wel degelijk jachten aan het binnenlopen zijn.
Op gevoel
De haven binnenlopen, dat is wel een héél aantrekkelijke gedachte. Vol surfend over de grote rollers zetten we koers naar de verkenningston, waarvandaan de haven in een rechte lijn van anderhalve mijl aan te lopen is. Vanaf daar kunnen we nog terug, tot het moment dat we vlak vóór pieren zijn. Maar waar is die verdomde verkenningston? De batterij van de iBook heeft het inmiddels begeven en daarmee hebben we geen GPS meer. Op zicht en op gevoel zou het moeten lukken.
De Redder
Precies op de boeienlijn ligt een groot schip van Rijkswaterstaat te wachten. Terwijl ik me klaarmaak voor de koers de haven in, komt er een reddingsbootje op ons af. Chris vertelt me dat ze hoorde dat de KNRM met een grootscheepse zoekactie naar een verdwenen jachtje bezig is, dus ik besluit even op ‘m te wachten. “Alles goed?” gebaren de mannen van de KNRM-boot De Redder. “Jawel, alles goed. Ik ga zo de haven in, als het lukt.” Chris zoekt contact via de marifoon, die nu wel blijkt te werken. Even later komt ze aan dek met een prachtige boodschap.
Verdwenen jachtje
Dat verdwenen jachtje, dat waren wij dus. De eerdere marifoonoproep was wel ontvangen, voor de zekerheid was de KNMR uitgevaren vanuit Katwijk. En nu ze er toch zijn, zullen ze ons de haven in begeleiden. Vol goede moed ga ik nog een keer door de wind en op de golven stuur ik achter één van de inmiddels drie begeleidende KNRM-bootjes aan. Wat een helden! We waren al donateur, maar dit is meer dan we verdienen. Zelfs het grote schip van Rijkswaterstaat vaart met ons mee. En ze hebben het voor elkaar gekregen dat de uitvarende ferry op ons wacht. We hebben dus vrij baan (en een bijzonder geruststellende escorte).
Surfend de haven in
Jaren geleden was ik bemanning bij m’n vader aan boord toen hij een dergelijke manoevre uitvoerde: bij lager wal, de golven achterop en met windkracht 9+, op het grootzeil surfend de haven van Stavoren in. Ook nu is het publiek in grote getale uitgelopen. (Blijkbaar hadden ook zij kanaal 16 op staan.)
Toen waren er echter geen grondzeeën. Dit is niet het IJsselmeer. En de pieren van Scheveningen verdwijnen bij iedere golf volledig uit het zicht. We maken nog een klapgijp, maar alles lijkt heel te blijven. En als m’n snelheidsmeter een aantal keer tot voorbij het maximum van 12 knopen loopt, ben ik verschrikkelijk blij met onze escorte. En met de bestuurbaarheid van ons “verdwenen” jachtje.
Kop soep
Ons jachtje heeft zich fantastisch gehouden. Geen moment was ik bang, of niet onder controle. Wel erg bezorgt, maar achteraf eigenlijk onterecht: Deze ervaring heeft ons alleen een paar leuvers, twee reefknuttels, een schroef uit het Lewmar-blok (niet best!) van de grootschoot, een doorweekt pak en wat nattigheid in de kajuit gekost. Niks wat de kop soep van een vriendelijke medezeiler aan onze steiger niet goed kan maken.
In de boeken
Achteraf is het een ervaring voor in de boeken, die thuishoort in het rijtje bungee-jumpen in Zuid Afrika en city-biken rondom de Arc de Triomphe in Parijs. Eentje die men niet graag overdoet, maar waarmee we onszelf wel leren kennen. We maken een goed team, Chrisje & ik (vandaag precies 9 jaar) én ons bootje.
Update (6/7)
Hey, da’s ook grappig: In de rapporten van de KNRM is het bovenstaande verhaal ook integraal terug te lezen. En ze beloven foto’s; ben benieuwd! (Ik heb nu alleen de foto hiernaast.)
Bikkelen en meer
Mijn lieve schoonmaatje had een vooruitziende blik: na Oostende werd het inderdaad huiswaards, via Breskens bovendien. En nog wel een paar omwegen, maar daar kom ik zo op.
Bikkeltocht
Van Oostende naar Breskens was een flinke bikkeltocht met mooie golven en een pittig windje (5-6 beaufort) mee. 
In twee grote slagen, surfend over de groene Noordzeegolven, met donkere luchten die over ons heen trokken, leggen we in totaal een mijltje of 35 af in recordtijd. Volledig top getimed op het tij, met uitschieters van 10 (tien!) knopen op ’t log.
Aan het eind van de tocht steekt het zonnetje op, krijgen we het laatste beschikbare plekje in de haven en eten we een superdeluxe Belgische steak aan boord. We drinken nog een paar biertjes in de Jachtclub (met aardappel) en slapen als roosjes.
Méér van hetzelfde
Vandaag is eigenlijk niet veel anders geweest. Hetzelfde, maar dan van bijna alles meer: meer slagen en zeemijlen (zo’n 45), meer zon, meer en grotere golven en meer ingewikkelde boeienroutes. Meer genieten dus. En meer voldoening bij aankomst in… Hellevoetsluis. Lees verder
Blankenberge (Nieuwpoort) Oostende
We vertrekken gisteren vlak voor laag tij om de stroom naar het zuiden zoveel mogelijk mee te hebben. De haveningang van Blankenberge blijkt, zolang we door het midden van de geul varen, gelukkig nét genoeg diepgang te hebben (of onze motor is sterk genoeg om ons door het slijk te trekken). En op open zee lijkt de wind ideaal om vandaag Gravelines aan te doen. Hoewel het spannend wordt: met laag water kom je daar helemaal niet binnen. Het plan pakt echter, zoals meestal, wat anders uit.
Het Loeder
Aan het begin van de tocht hijsen we het grootste voorzeil dat we hebben: de Drifter. Er waait een ZZW windje, 3-4 beaufort. Met de snel inzettende stroom mee maken we over de grond zo’n 6-7 knoopjes. Dat zou dus moeten gaan lukken. En als de wind nog wat draait (in ’n gunstiger richting) en aantrekt (beter dan voorspeld) schiet het helemaal op.
De wind trekt na een uurtje nog meer aan en we vervangen de Drifter door de iets kleinere en scherpere Genua Lourdes (bijgenaamd “Het Loeder” vanwege het gewicht van dat kreng). De stroom wordt nog gunstiger en we stuiven met 8 knoopjes op Nieuwpoort af. Hierna moeten we nog een flinke slag naar buiten, om de ondieptes bij Duinkerke heen. We zouden het moeten halen naar Gravelines. Hoewel… Lees verder
Lay day Blankenberge
Vandaag is een lay day. Een dag om rustig in de haven te blijven liggen. Ookal is het (weer) lekker zeilweer, gewoon even niet. We krijgen een mooi plekje aan de steiger, het zonnetje schijnt flink maar het briesje houdt het hoofd net koel.
No lazy day
Aan boord van s/y Lovefool.nl is een lay day echter niet zomaar een lazy day. Er is altijd wel wat te klussen. En we pakken een klus op die we al maanden hebben uitgesteld: de koeling.
De electrische koeling inbouwen – een hele flinke klus die, zoals eerder gezegd, in het kader van de bootborrel de hoogste prioriteit had (na de versterker en de buitenspeakers natuurlijk).
Cool!
Aan het eind van de middag kan ik tevreden een uurtje in de hangmat kruipen: het is gelukt, hij zit erin en hij doet het. Voortaan kunnen we dus op koude drankjes rekenen. Bij windstil weer in elk geval, want ’t kreng trekt zoveel stroom dat de motor beter wel kan draaien.
België, baby!
Een paar mooie daagjes verder bevinden we ons ineens in België. In ’t prachtige (ahum) Blankenberge, om precies te zijn. We zijn dus lekker op weg. Ook al al zal ’t waarschijnlijk niet de Carieb worden, wie weet hoe ver we komen deze week.
Hobbelig
Vanuit IJmuiden zeilden we dinsdag met Paul & Anke naar Scheveningen. Een lekker rustig tochtje, waarbij alleen het laatste stukje voor de haven een beetje “hobbelig” is. Maar alle magen houden het (net) en bij de borrel is iedereen er weer helemaal bij. Lees verder
Zout water, baby!
Gisteren is een heel vreemd dagje. Nog vreemder dan de dag ervoor, waarop de onweersbuien gewoon lekker duidelijk overtrekken. Nee, nu blijven de donkere luchten wat dreigend hangen, zonder dat er echt iets uitkomt.
Uiteindelijk draait de wind gedurende de dag een graad of 180 in de rondte. Maar ’t blijft lekker bezeild, en we komen aan in het onbekende Den Oever. Ook niet zo gek dat het onbekend is: er is (bijna) niks.
Maar ’t blijkt wel een prima jachthaven, waar we na de borrel fietsjes lenen om naar ’t dorp te hobbelen.
Eindelijk zout
Na die vreemd-weer tocht van Enkhuizen naar Den Oever, varen we vandaag EINDELIJK de zee op. Eindelijk zout water voor ons bootje. En je voelt dat ze in d’r element is. Maar als we midden op de Noordzee in een dikke mistbank terecht komen, valt helaas de wind ook praktisch weg. Dus helaas, een groot deel van de toch is “bemotord”.
We komen aan in IJmuiden terwijl er een enorme bok door de rookwolken van de Hoogovens opdoemt. Een indrukwekkend schouwspel aan het eind van een memorabele eerste tocht op zout water. En onze crew houdt zich goed, ze mogen blijven. Morgen Scheveningen!
Goed begin
Een goed begin is het halve werk. Zeggen ze. Dus hebben we maar geen half werk gemaakt van de eerste avond, de aftrap van onze vakantie.
De eerste avond begon met Anke & Paul. Bij Los del Puerto natuurlijk (waar anders). En daarna de Zwaan, waar Paul om 0:00 uur in the spotlights werd gezet vanwege z’n 34ste verjaardag. Van harte Paul, je had een mooi hoedje op. 😉
Eindelijk thuis(haven)
Poeh, dat was meteen wéér een heel mooi zeildagje. Ik zou bijna vergeten ’t nog geen vakantie is. Maar in elk geval blijven we vanavond nog lekker op de boot, ik ga morgen met de bus naar de zaak.
De nieuwe box past net ietsje beter dan die van vorig seizoen. Maar het blijft krap met d’r bolle wangetjes. En gelukkig is de WiFi-ontvangst hier ook prima.